Aandelen Argumenten voor een actief beheerde kern

In de sector woedt nog steeds de discussie over actief versus passief beheer, maar dat is niet langer de beste basis om tot een optimale portefeuillesamenstelling te komen.
 

Passieve strategieën kunnen een efficiënte manier zijn om breed gespreid te beleggen, maar ze zijn ook per definitie reactief, ze houden beperkingen in omdat ze de samenstelling van een index volgen en ze zijn steeds vaker onderhevig aan de concentratie van de markt. Actief beheer voegt een proactief element toe: het vermogen om flexibel in te spelen op veranderende omstandigheden, eigen klemtonen te leggen, en risico's te beheren die een index misschien niet in aanmerking neemt. De discussie gaat dan ook niet meer over de voordelen van actief tegenover passief beheer, maar over hoe beide vormen het beste kunnen worden gecombineerd.
 

Een essentieel onderdeel in dit debat is de gangbare misvatting dat benchmarks een 'neutraal' startpunt vertegenwoordigen. Aandelenindexen zijn ontworpen om marktrendementen te kwantificeren, maar in de praktijk bepalen ze steeds vaker hoe risico wordt gemeten en hoe vermogensbeheerders – en het 'succes' van een portefeuille – worden beoordeeld.
 

Een benchmark volgen wordt als passief beleggen beschouwd, maar elke benchmark is wel het resultaat van een reeks actieve keuzes. Bijvoorbeeld de keuze voor de S&P 500 in plaats van de Russell 1000, of voor een gelijkgewogen index in plaats van een marktkapitalisatiegewogen index, of voor een index van ontwikkelde markten in plaats van een index van wereldwijde aandelen. Al die keuzes leiden na verloop van tijd tot aanzienlijk verschillende resultaten. Een echt neutrale benchmark bestaat niet, want elke benchmark houdt aannames in over economisch leiderschap, marktstructuur en risicospreiding.
 

In het huidige klimaat wordt dat nog belangrijker, omdat benchmarks voor wereldwijde aandelen geconcentreerder zijn geworden en het rendement steeds vaker door een handvol bedrijven wordt bepaald. De tien grootste aandelen in de S&P 500 vertegenwoordigen nu bijvoorbeeld bijna 40% van de index, een niveau dat we in de VS sinds halverwege de jaren zestig niet meer hebben gezien. Ook bedrijven actief in halfgeleiders zijn inmiddels goed voor bijna een vijfde van de hele benchmark. 

We zeggen niet dat deze bedrijven een slechte belegging zijn, of dat de verwachtingen ten aanzien van artificiële intelligentie te rooskleurig zijn. Het probleem is dat de sterkste concentratie in marktkapitalisatiegewogen indexen ontstaat wanneer het vertrouwen in een thema het grootst is. Als dat gebeurt, weerspiegelt de samenstelling van een benchmark steeds meer de veronderstelling dat één scenario allesbepalend zal zijn voor toekomstige rendementen.

In die context is het onwaarschijnlijk dat portefeuilles in de toekomst louter op basis van actief of passief beheer worden samengesteld. De doeltreffendste portefeuilles zullen allicht de efficiëntie van passief beheer combineren met de oordeelkundige inzichten van actief beheer. In deze structuur is er een verdedigbare rol weggelegd voor een benchmarkbewuste, gediversifieerde en echt actieve kernpositie.
 

Beleggers zijn per slot van rekening niet op zoek naar antwoorden op de abstracte discussie over actief of passief beheer. Zij willen betrouwbare resultaten. De vraag is of hun portefeuille is samengesteld op een manier die echt aansluit bij hun beleggingsdoelstellingen. Dat vereist een weldoordachte benchmarkselectie, doelbewuste risicokeuzes, robuust onderzoek, verantwoordelijke langetermijnkeuzes en een strategie die duidelijk is afgestemd op de doelstellingen.
 

Het vereist ook eerlijkheid over waar actief beheer toegevoegde waarde kan bieden en waar niet. Het is niet omdat we ijveren voor actief beheer in de kern dat elke actief beheerde strategie sowieso beter is. We pleiten er alleen voor om weloverwogen beslissingen te nemen met één doel: resultaten voor beleggers.