Assetallocatie Goudkoorts of gebakken lucht? Drie visies op de sterk stijgende prijzen

De goudprijzen zijn de afgelopen drie jaar tot een recordniveau gestegen, en steeds meer beleggers laten hun oog vallen op dit aloude middel om rijkdom op te slaan. Hoe komt het dat ze zo snel stijgen? Zeker in een klimaat waar ook aandelen en obligaties globaal goed presteren?

Door de oorlog in Iran is de stijging van de goudprijs voorlopig stilgevallen. Beleggers maken zich namelijk zorgen over hogere inflatie door hogere olieprijzen, en dus hogere rentevoeten. Traditioneel stijgt de goudprijs als de rente daalt en omgekeerd. Maar sinds het recente staakt-het-vuren zijn de volatiele goudprijzen binnen een bereik van 4.600 USD tot 4.700 USD per ounce gestabiliseerd. Dat is weliswaar onder het record van 5.300 USD van januari, maar nog steeds flink hoger dan bij de aanvang van deze opmerkelijke rally begin 2022, toen voor een ounce nog geen 1.800 USD werd betaald.

Over het toekomstige parcours van de prijs woeden er inmiddels hevige discussies. Was januari de piek? Of kan de prijs nog hoger? En welke rol is er in een portefeuille van een langetermijnbelegger voor goud weggelegd, ongeacht hoe de goudprijs zich op korte termijn ontwikkelt? Dat zijn de vragen waarop drie portefeuillebeheerders van Capital Group een antwoord formuleren.

De goudprijzen zullen wellicht verder stijgen

Paul Benjamin, balanced portfolio manager

Ik verwacht dat de goudprijs waarschijnlijk hoger klimt, maar in welke mate hangt af van de reële rente en het reële voor inflatie gecorrigeerde rendement uit aandelen en obligaties. Als je de inflatie zou definiëren aan de hand van een gelijkblijvend mandje en je kijkt dan naar de reële rentevoeten min de inflatie, dan zie je dat de reële rente sinds de wereldwijde financiële crisis bijzonder laag ligt. In dergelijke perioden doet goud het doorgaans goed.

Bovendien werd in 2022 beslist om de Russische tegoeden te bevriezen, waardoor niet-westerse centrale banken hun goudaankopen drastisch opvoerden. Ook interessant zijn de talrijke nieuwsberichten van eind vorig jaar over de 'debasement trade'. Mensen hebben het dan over de begrotingsperikelen in tal van westerse landen, waaronder een gebrek aan onafhankelijkheid van de centrale bank en het risico dat overheden juist inflatie nodig hebben om hun schuld af te bouwen. Dat zijn volgens mij de belangrijkste problemen die zich aandienen, en de reden waarom de goudprijs de laatste jaren sneller is gestegen.

Goud heeft naar mijn oordeel een belangrijke rol in een portefeuille, vooral in een gemengd fonds. Ik beschouw het als een belangrijk diversificatiemiddel. Bij Capital Group kopen we geen fysiek goud of goud-ETF's. Ik beleg het liefst in bedrijven die waarde creëren en beter kunnen presteren dan gewoon een positie in fysiek goud. Dergelijke bedrijven worden goudstreamers genoemd. Het zijn bedrijven als Wheaton Precious Metals, Royal Gold en Franco Nevada, geen mijnbouwbedrijven, maar effectief financieringsmaatschappijen. Ze lenen geld aan bedrijven die koper of goud ontginnen, en die leningen worden in goud terugbetaald. Bij alle drie deze bedrijven is de samengestelde groei van de winst per aandeel gestegen van 600 naar 900 basispunten per jaar, sneller dan de stijging van de goudprijzen. Ze hebben dus precies gedaan wat iedereen zou willen. Ze boden de afdekkingsrol die goud traditioneel speelt, en hebben tegelijkertijd een aanzienlijke bijdrage geleverd aan de kapitaalgroei.

Centrale banken spelen essentiële rol in de stijgende prijzen

Lisa Thompson, equity portfolio manager

Centrale banken zijn wat ik prijsongevoelige kopers noem. Ze beleggen niet in goud om een index te overtreffen, maar willen iets heel anders bereiken. Ze trachten namelijk hun reserves te diversifiëren. Doorgaans ligt hun focus op risico en liquiditeit. Met prijs wordt geen rekening gehouden wanneer ze hun activa-allocatiestrategie aanpassen. Dat is volgens mij de voornaamste factor die de afgelopen drie jaar de goudprijzen heeft bepaald. Het begon met Rusland en verspreidde zich vervolgens naar tal van andere opkomende markten, met China als noemenswaardig voorbeeld. Maar zelfs in markten als Polen zien we stilaan deze wens om naar goud te diversifiëren, weg van de Amerikaanse dollar.

De wereld is duidelijk aan het veranderen, al blijft het speculeren waarom dat gebeurt. Misschien zijn de centrale banken bezorgd over de stabiliteit van fiatgeld, of dat er een multipolaire wereldorde ontstaat, of over tal van andere geopolitieke problemen. Het is niet per se zo dat ze Amerikaanse staatsobligaties massaal van de hand doen, maar het is duidelijk dat ze met hun incrementele reserves diversifiëren. Sommige doen dat vrij agressief, sommige minder. In de afgelopen 30 jaar werd de vraag aangestuurd door heel andere factoren dan wat we nu zien.

Die verandering is volgens mij heel belangrijk. Blijft het eeuwig duren? Natuurlijk niet. Maar voorlopig is er gewoon een structurele vraag naar goud, en dat stimuleert de goudprijzen. Let wel dat goud op korte termijn erg volatiel kan zijn. Goud kan van dag tot dag forse opwaartse en neerwaartse schommelingen vertonen. Maar volgens mij zien we nu een andere reeks prijsparameters dan enkele jaren geleden.

Wees niet verbaasd als goud teleurstelt

Rob Lovelace, equity portfolio manager

Op termijn biedt goud een normatieve waarde – het creëert geen waarde. Het is een grondstof die voornamelijk fungeert als oppotmiddel. De afgelopen jaren waren centrale banken de belangrijkste kopers van goud. Daarvoor werd goud door centrale banken juist verkocht omdat het als actief niet echt nuttig is. Er wordt geen rente op betaald. Er is geen samengestelde groei. In zekere zin betaal je op fysiek goud zelfs een belasting omdat je het op een veilige plaats moet opslaan en je bewakers nodig hebt om het te beschermen. In werkelijkheid zijn de inkomsten op goud dus negatief, vooral op grote schaal bekeken.

Enkele jaren geleden kochten centrale banken liever rentedragende instrumenten, en werd de Amerikaanse dollar nog als veilig beschouwd. Naarmate het vertrouwen in de dollar de laatste jaren afnam, zijn centrale banken steeds meer goud gaan kopen. Ik zou de huidige stijging van de goudprijzen grotendeels toeschrijven aan deze activa-allocatiebeslissing van veel centrale banken – vrijwel allemaal buiten de VS – om minder dollarposities aan te houden, en meer goud. Er komt een moment waarop ze al het goud hebben dat ze nodig hebben. Dan kopen ze niet meer. En aangezien er een constante stroom aan nieuw goud van goudmijnen op de markt komt, naar rato van zo'n 1% of 2% per jaar, heb je consequente kopers nodig die steeds meer kopen. Anders daalt de prijs.

In mijn persoonlijke allocatiemix heb ik fysiek goud nooit als actief gebruikt, en ik neem in mijn portefeuille ook zelden indirecte posities via goudaandelen of goudgerelateerde beleggingen. Toch heeft goud in de loop van de geschiedenis een belangrijke rol gespeeld als opslagmiddel voor vermogen, als valuta en als een afdekking tegen inflatie. Goud is voor mij een laatste redmiddel. Als alles fout gaat, dan heb ik tenminste nog goud.